نیاش

 

 

سحر گاه است و  هرچه هست در نیاش عاشقانه است  ، تمام هستی لبخند ی شد  به عظمت هستی

 نوای مولانا به گوش جانم می گفت :

برخیز  که جانست و جهان ست و جوانی                      خورشید بر آمد بنگر نور فشانی                           

گرمای وجودش را احساس کردم آسمان گلگون از حجله ی عشقی عاشقانه می گفت :بیاتا دوباره عاشقی کنیم

چشمهایم  با زلال اشک شستم ،دستانم  را از بند دنیا شستم ،عهد نمودم  به شکر قدمش قدم در خیر بگذارم قدم نه سر گزارم

خطی از زلال آب برسر کشیدم سرا پا عشق و نیاز و تمنا ،آرام آرام گرمای حضورش را احساس کردم

سلام بر تو که سین سلام تو رسید                         سلام گرد جهان گشت و جز تونپسندید  

در قنوت زمزمه ی عاشقانه سر دادم :

حجره ی خورشید توی ،خانه ی ناهید توی                روضه ی امید توی ،راه ده ای یار مرا

                                             ،راه ده ای یار مرا

روزتوی  ،روزه تویی ،حاصل دیوزه تویی                آب توی ،کوزه تویی ،آب ده این بار مرا

                                              آب ده این بار مرا

دانه توی ،دام توی ،باده توی ،جام توی                   پخته توی ،خام توی ،  خام توی ،خام مگذار مرا

                                             خام مگذار مرا

این تن اگر کم تندی ،راه دلم کم زندی                       راه شدی تا نبدی ،این همه گفتار مرا

/ 5 نظر / 4 بازدید
مهرآئین

یار مرا...غار مرا...عشق جگر خوار مرا...

سید امیر حسین مولانا

سلام فریبای نازنین [گل] بسیار عالی بود درود بر تو مبعث پیامبر مهربانی را خدمت شما و تمامی دوستان گرامی تبریک عرض می کنم [گل]

erfan

پپشا پیش تولدت مبارک[قلب]

erfan

قابلی نداشت[قلب] for you [گل][گل][گل][گل]